facebook kanal rss zapisz sie do newslettera
Home PRZYJAZNE PRAWO POPON w sprawie GBER
link lodolamacze link do strony www.ekspertpopon.pl link do strony fazon.pl baner sejm

POPON w obronie posliego handlu

Poradnik POPON

ustawa o rehabilitacji

link skcji atykulw dialog spleczny

Lider aktywizacji  Kreator zatrudnienia
2016_nowi czlonkowie POPON

Wielkość czcionki: A A A

Uwagi POPON w sprawie rozporządzenie GBER skierowane do Komisji Europejskiej

Dodano: 2013-07-01 06:24:54

  

W związku z trwającymi konsultacjami nad projektem rozporządzenia dotyczącym pomocy publicznej Polska Organizacji Pracodawców Osób Niepełnosprawnych skierowała do Komisji Europejskiej pismo z uwagami do rozporządzenia.

 

Poniżej prezentujemy treść pisma.

 

POPON/ /2013 Warszawa 28.06.2013 r.

 

European Commission
Directorate - General for Competition
State aid registry
1049 Brussels

 

Ref.: HT.3365 – SAM – GBER review

 

W związku z trwającymi konsultacjami nad projektem rozporządzenia Komisji Europejskiej uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 TFUE – rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych (Ref.: HT.3365 – SAM – GBER review), jako organizacja zrzeszająca pracodawców prowadzących działalność gospodarczą na obszarze Unii Europejskiej, pragniemy przedstawić swoją opinię.

 

Polska Organizacja Pracodawców Osób Niepełnosprawnych jest największą w Polsce organizacją zrzeszającą pracodawców osób niepełnosprawnych, dlatego w szczególności pragniemy się odnieść do regulacji projektu rozporządzenia Komisji Europejskiej dotyczącymi wspierania zatrudniania osób niepełnosprawnych.

 

Szczególne nasze zaniepokojenie i sprzeciw budzi ograniczenie zawarte w Artykule 1 ust. 2 lit. a, który stanowi, że „rozporządzenie nie ma zastosowania do programów pomocowych, których planowane lub rzeczywiste roczne wydatki publiczne przekraczają 0,01% produktu krajowego brutto (PKB) w danym państwie członkowskim w odniesieniu do
poprzedniego roku kalendarzowego oraz w jakim planowany lub rzeczywisty budżet programu przekracza 100 mln EURO".
Wprowadzenie, takiego ograniczenia może doprowadzić w praktyce do likwidacji systemu rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych w Polsce. Podstawą tego systemu są subsydia płacowe, których roczny koszt przekracza 3 mld złotych.

 

Pragniemy także przedstawić dodatkowe argumenty, uzasadniające postulat, iż system wspierania zatrudnienia osób niepełnosprawnych w Polsce powinien być wyłączony z ograniczeń rozporządzenia Komisji Europejskiej w sprawie wyłączeń blokowych.

 

Polski system wspierania zatrudnienia osób niepełnosprawnych oparty jest na dwóch podstawowych instrumentach:

  1. Obowiązku zatrudniania osób niepełnosprawnych w formie limitowanego wskaźnika wynoszącego 6% dla pracodawców zatrudniających, co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy - art. 21 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. 2011 r. Nr 127 poz. 721);
  2. Dofinansowaniach do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, zgodnie z rozporządzeniem Komisji Europejskiej (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. UE L 214 z 9.8.2008 r., str. 3) oraz art. 26a i n. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych zatrudnienia osób niepełnosprawnych.

 

To właśnie pierwszy instrument stoi u podstaw finansowania całego systemu aktywizacji zawodowej osób niepełnosprawnych w Polsce. Wyraża on swoistą zasadę solidarności społecznej, gwarantującą wsparcie społeczeństwa dla osób niepełnosprawnych oraz realizację ich prawa do integracji społecznej poprzez pracę. Pracodawca, który sam nie może z różnych przyczyn zatrudniać osób niepełnosprawnych i nie realizuje wymaganego 6% wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych dokonuje zgodnie z art. 21 ustawy o rehabilitacji obowiązkowych wpłat na PFRON. Pozyskane w ten sposób przez PFRON środki finansowe przeznaczane są w zdecydowanej większości na rehabilitację zawodową osób niepełnosprawnych.

 

Warto zaznaczyć, iż pomimo bardzo wysokich wpłat obowiązkowych na PFRON z tytułu braku wymaganego 6% wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych bardzo wielu pracodawców decyduje się na ponoszenie wysokich kosztów wpłat obowiązkowych i nie zatrudnia osób niepełnosprawnych. Dlatego jedynym skutecznym instrumentem wpływającym na zwiększenie zatrudnienia osób niepełnosprawnych jest program dofinansowań do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, który zapewnia stałe miejsca pracy dla osób niepełnosprawnych.

 

Wpłaty obowiązkowe pracodawców z tytułu braku limitowanego 6% wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych są podstawowym źródłem dochodów PFRON. Potwierdza to analiza budżetu PFRON (na przykładzie 2012 roku) gdzie widać wyraźnie, że jego wpływy pochodzą z dwóch źródeł:

  • wpłat pracodawców – 3.914.720.245,16 zł,
  • dotacji z budżetu państwa - 771.561.027,34 zł

 

Z budżetu PFRON finansowana jest realizacja zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych w Polsce, w tym wspieranie zatrudnienia osób niepełnosprawnych w formie subsydiów płacowych (system SODIR). W 2012 roku z budżetu PFRON na system dofinansowań do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (SOD) wydatkowana była kwota 2.982.512 tys. zł, z czego

  • 724.656.469,00 zł z pochodziło z dotacji celowej z budżetu Państwa,
  • 2.242.453.636,36 zł ze środków PFRON .

 

Po analizie danych pochodzących ze sprawozdania PFRON uzasadnione wydaje się być stwierdzenie, że to pracodawcy ( a nie budżet państwa czy fundusze UE) finansują w Polsce w zdecydowanej większości miejsca pracy osób niepełnosprawnych. Środki PFRON to przecież środki pochodzące z wpłat pracodawców, a w 2012 dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych sfinansowane zostały w ¾ z tych środków.

 

Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej zasady funkcjonowania wsparcia zatrudniania osób niepełnosprawnych należy stwierdzić, iż, polski system nie narusza konkurencyjności na rynku wspólnotowym, ponieważ wpłaty pochodzące od pracodawców z tzw. rynku krajowego przewyższają subsydia płacowe kierowane na ten rynek w ramach wypłacanych kwot miesięcznych dofinansowań dla przedsiębiorców. Dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych należy traktować, jako tzw. przesunięcie między poszczególnymi segmentami finansowania zatrudnienia osób niepełnosprawnych, ale bez udziału środków publicznych, które nie powoduje zwiększenie konkurencyjności rynku polskiego w stosunku do pozostałych państw , jak również nie naruszają konkurencji na rynku lokalnym.

 

Każdy pracodawca może dokonać swobodnego wyboru, czy sam chce zatrudniać osoby niepełnosprawne i ponosić z tego tytułu podwyższone koszty zatrudnienia, czy uczestniczyć w tworzeniu miejsc pracy dla osób niepełnosprawnych poprzez system wpłat obowiązkowych na podstawie art. 21 ustawy o rehabilitacji. Dlatego naszym zdaniem system dofinasowań nie wpływa na konkurencyjność, jest wobec niej neutralny.

 

Z całą stanowczością chcemy podkreślić, że dofinansowania do wynagrodzeń nie naruszają konkurencji, lecz to właśnie ich brak wpłynie znacząco na jej naruszenie. Wynika to z faktu, że polskie ustawodawstwo dotyczące zatrudniania osób niepełnosprawnych wyposażyło osoby niepełnosprawne w szereg kosztownych przywilejów pracowniczych, których nie posiadają osoby pełnosprawne. Uprawnienia te wymienione są w Rozdziale 4 ustawy o rehabilitacji i należą do nich:

  • Dodatkowy 10 dniowy urlop rehabilitacyjny (dla osób niepełnosprawnych ze stopniem znacznym i umiarkowanym),
  • Obniżony wymiar czasu pracy (dla osób niepełnosprawnych o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności): (nie może on przekraczać 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo, jeżeli lekarz przeprowadzający badania profilaktyczne pracowników lub w razie jego braku lekarz sprawujący opiekę nad osobą niepełnosprawną wyda w odniesieniu do tej osoby zaświadczenie o celowości stosowania skróconej normy czasu pracy).
  • Dodatkowa przerwa w pracy na gimnastykę usprawniającą lub wypoczynek. Czas przerwy wynosi 15 minut.
  • Prawo do zwolnienia od pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia (dla osób o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności):
    • w wymiarze do 21 dni roboczych w celu uczestniczenia w turnusie rehabilitacyjnym, nie częściej niż raz w roku,
    • w celu wykonania badań specjalistycznych, zabiegów leczniczych lub usprawniających, a także w celu uzyskania zaopatrzenia ortopedycznego lub jego naprawy, jeżeli czynności te nie mogą być wykonane poza godzinami pracy.
  • Osoba niepełnosprawna nie może być zatrudniona w porze nocnej i w godzinach nadliczbowych.

Należy także pamiętać, iż w przypadku osób niepełnosprawnych występuje częstsza zachorowalność, w wielu przypadkach niższa wydajność, konieczność pracy pod zwiększonym nadzorem czy też konieczność dodatkowego doposażenia stanowiska lub jego reorganizacji. Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, iż zatrudnianie osób niepełnosprawnych jest o wiele bardziej kosztowne niż osób pełnosprawnych na analogicznych stanowiskach. Dlatego ideą systemu dofinansowań do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych jest właśnie wyrównanie konkurencyjności firm zatrudniających osoby niepełnosprawne względem firm gdzie osoby niepełnosprawne nie pracują, a pracodawcy nie muszą ponosić dodatkowych kosztów z tytułu zatrudniania osób niepełnosprawnych.

 

Proponujemy aby w Polsce, subsydia płacowe w postaci dofinansowań do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie były traktowane jako pomoc publiczna w części odpowiadającej kwotom wpłacanym do PFRON przez pracodawców niezatrudniających osoby niepełnosprawne.

 

Wprowadzenie projektu rozporządzenie w sprawie wyłączeń grupowych (GBER) w obecnym kształcie w życie spowoduje zaprzepaszczenie dotychczasowych pozytywnych rezultatów w zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, który został osiągnięty niemałym nakładem środków publicznych i wpłat pracodawców. Może doprowadzić do likwidacji ponad 240 tys. miejsc pracy osób niepełnosprawnych.
Ograniczenie pomocy na program wsparcia zatrudnienia w zależności od wysokości PKB państwa członkowskiego stoi w rażącej sprzeczności z zasadami subsydiarności. Premiuje Państwa bogate, zwiększa dysproporcje pomiędzy Państwami członkowskimi.

 

Dlatego proponujemy także, aby system dofinansowań wynagrodzeń całkowicie wyłączyć z ograniczeń wspomnianego rozporządzenia Komisji Europejskiej. Zadaniem tego systemu nie jest bowiem wspieranie inwestycji, podnoszenie konkurencyjności firm poprzez wprowadzenie nowych technologii czy innowacji, lecz jedynie wyrównywanie szans słabszej części społeczeństwa w jej dostępie do pracy i godnej egzystencji. I należy jeszcze raz podkreślić, że realizowane jest to w zdecydowanej większości ze środków pracodawców a nie budżetu państwa – jako wyraz swoistej solidarności społecznej.

 

Odnosząc się do do zapisów projektu zawartych w artykule 28 ustęp 3 uważamy, że nie ma uzasadnienia dla zmiany poszerzającej grupę osób, z którymi zaprzestanie stosunku pracy będzie skutkować niemożliwością pobierania dofinansowania na osobę zatrudnioną w jej miejsce, o osobę, z którą wygasła umowa o pracę zawarta na czas określony. Ogranicza zasadę swobodnego doboru pracowników i weryfikacji ich kompetencji w pierwszym okresie zatrudnienia. Pierwsza okresowa umowa o pracę, to okres, w którym pracodawca i pracownik weryfikują chęć dalszego zatrudnienia. W wielu przypadkach umowa ta nie jest przedłużana ze względu na ewidentne niedopasowanie osoby do danego stanowiska. Wprowadzenie nowego zapisu w art. 28 ustęp 3 jest więc krzywdzące i stanie się kolejną barierą zniechęcającą pracodawców do tworzenia miejsc pracy dla osób niepełnosprawnych.

 

Mając do na uwadze, zwracamy się wnioskiem o uwzględnienie naszych uwag, które mają na względzie ochronę miejsc pracy osób niepełnosprawnych.

 

Pismo POPON do Komisji Europejskiej z uwagami do rozporządzenia

© 1995-2018 Polska Organizacja Pracodawców Osób Niepełnosprawnych

  • REdan